Pustynia Gobi

Po upadku komunizmu i rozpadzie bloku wschodniego w 1989 roku, przez wiele lat niedostępna dla ludzi z zewnątrz pustynia Gobi znowu mogła stać się celem na­ukowych wypraw badawczych i turystów z całego świata.

Większa część pustyni Gobi leży na tery­torium Mongolii, środkowo-azjatyckie-go państwa wciśniętego między Rosję i Chiny. Zajmuje obszar o powierzchni 1,3 milio­na kilometrów kwadratowych, co odpowiada pra­wie jednej dziesiątej powierzchni Europy. Pustynia rozciąga się od ajmaku (prowincji) Chowd (Kob-do) na południowym zachodzie Mongolii po aj-mak Suchbaatar na wschodzie kraju, i dalej wkra­cza na terytorium północnych Chin.

Gobi nie jest pustynią w potocznym znaczeniu tego słowa, bezkresnym oceanem falującego pia­sku. Większość obszaru porasta trawiasty step z su­chymi zaroślami, gdzieniegdzie pojawiają się ma­lownicze skałki. Pustynia poprzecinana jest licznymi pasmami górskimi. W kotlinach na tere­nie Gobi spotyka się słone jeziora. Największe

z nich to: Orog Nuur i Boon Cagaan Nuur, które jednak stopniowo wysychają. Ekstremalnie trud­ne warunki klimatyczne sprawiły, że pustynia jest bardzo słabo zaludniona. Zimą temperatura spada do minus 40°C, a śnieg w wielu miejscach utrzy­muje się aż do kwietnia. Latem ludzie i zwierzęta muszą znosić ponad 40-stopniowe upały. Na pięk­nym błękitnym niebie rzadko pojawiają się chmu­ry. W niektórych miejscach deszcz pada raz na dwa, trzy lata. Nawet wiosna nie daje wytchnienia

- zimne wiatry znad Rosji gnają przez pustynię tu­many kurzu i piasku. Te pustynne burze nie napo­tykają na swej drodze większych przeszkód, toteż czasem docierają aż do stolicy Chin - Pekinu.